Τελικά η αγάπη είναι ωραία και σε άλλες γεύσεις...

Δεν θα το σκεφτείς για πολύ πριν τη συναντήσεις. Ξέρεις ότι θα είναι κάπου κοντά. Ούτως η άλλως στο ίδιο νησί πατάτε, στο ίδιο νησί "γεννηθήκατε"!

Θες να τη δεις μα μέσα σου φοβάσαι ακόμα, λίγο...φοβάσαι μήπως τα φαντάσματα που έφτιαξες πάρουν σάρκα και οστά. Παράλληλα όμως ξέρεις ότι είναι καλά κλειδωμένα στην ντουλάπα.

Έρχεται και σε βρίσκει, έρχεται γρήγορα σαν την μπόρα, κοιτάς τα μάτια της και βγαίνει ήλιος. Την αγκαλιάζεις. Φοβάσαι αλλά την αγκαλιάζεις.

Θα περάσετε μαζί πολλές ώρες, θα πιείτε καφέ, θα περπατήσετε, θα κάτσετε στα μέρη που παλιά καθόσασταν οι δυο σας, θα τραβήξετε φωτογραφίες και θα δείτε το ηλιοβασίλεμα..

Τότε θα νιώσεις την ανάγκη να κάτσεις στη ζεστή της αγκαλιά. Όπως τότε, παλιά... Και με δισταγμό θα το κάνεις, αυτή με δισταγμό πάλι θα σε δεχτεί. Και θα διατηρήσετε αυτή τη θέση για αρκετή ώρα.

Τώρα είναι ώρα να φύγει, για το καλό σου δεν πρέπει να μείνει κι' άλλο, τα φαντάσματα κλωτσάνε την πόρτα της ντουλάπας και ήδη έχει αρχίσει να ραγίζει... Την αποχαιρετάς φιλώντας τη στο μάγουλο και εκείνη σε κοιτάει με ένα χαμόγελο που δείχνει μια ιδιαίτερη ολοκλήρωση. Αυτή φεύγει και συ πριν κινήσεις για να φύγεις σκέφτεσαι...
"Τελικά, τελικά η αγάπη είναι ωραία και σε άλλες γεύσεις!"

Εσύ στο διπλανό δωμάτιο...

...για άκου!
Ποτέ δεν θεώρησα πως είσαι ελατωματικός, τώρα όμως το ξανασκέφτομαι .
Είναι οι στιγμές που έχεις ένα πρόβλημα αλλά τελικά θεωρείς πως το έχουν οι άλλοι.
-Τέτοιες στιγμές νιώθεις αγαλλίαση, μετά πέφτεις σε κατάθλιψη.
Εσύ που ήσουν υγιής τώρα σε έχει ζώσει ο δικός σου προσωπικός καρκίνος.
Και μετά θα έρθεις να με βρεις και να μου πες μια χαζομάρα να γελάσω
και 'γω θα προσποιηθώ πως γελάω και θα νομίζεις ότι όλα είναι ρόδινα.
Δεν είναι έτσι όμως, η κτητικότις θέλει μέτρο να το ξέρεις,
και 'συ το 'χεις παρατραβήξει το σκοινί.
Θαρρώ πως σε λίγο θα σπάσει και επειδή κρατάει (κρατούσε) και 15 χρόνια τώρα,
δύσκολα θα κολλήσει ξανά.

-Γιατί θα έρθει πάλι αυτός και θα μου πει στον κύκλο του:
"Αυτός έκανε αυτό, και κείνο, και τ' άλλο..." και όλα τα άσχημα, καθώς εγώ θα μένω σιωπηλός γνωρίζοντας πως οι "άλλοι", οι έξυπνοι, γνωρίζουν την αλήθεια,
γιατί εγώ ποτέ δεν έκατσα να
κλαφτώ, γιατί αν το κάνω και αυτό θα φυσήξω τη σκόνη απ' το θρόνο σου και θα αποκαλυφθεί πως το τόσο αγνό ξύλο κερασιάς είναι άλλο ένα πλαστικό.
Έχω βαρεθεί να επαναλαμβάνω τη φράση "όλα είναι στο κεφάλι σου"
και η αδιαφορία είναι αρκετά καλή παρέα.

Δεν νομίζεις;

3 μέρες μόνο

Πριν 7 εβδομάδες ήσουν έτοιμη να το κάνεις, να τα αφήσεις όλα.
Πριν 7 εβδομάδες...
Τώρα φαίνονται όλα τόσο συμπληρωμένα, υπάρχει ένα μοναδικό κενό, το πολύ δύο.

Τώρα οι δύο εστίες που καίνε και απανθρακώνουν τη συνήθεια, παρά τη μεγάλη
απόσταση μεταξύ τους, φαίνονται καθαρά. Η μια μπορεί να διακρίνει την άλλη.
Δεν θέλω να ζητάω πολλά, ζητάω λιγότερα από αυτά που επιθυμείς να μου προσφέρεις.
Αισθάνομαι σαν να μου ράβω το στόμα με τη διάφανη κλωστή της σιωπής, εσύ πολλές φορές κρατάς ψαλίδι, εγώ τελευταία το ξεχνάω στο συρτάρι όλο και περισσότερο.
Και μετά σιωπάς, αλλά κρατάει για λίγο. Για λίγο.

Κρατάει μέχρι η σκέψη μου να πραγματοποιήσει μερικές ταλαντώσεις, ξέρω ότι εσύ θα ακουμπήσεις το δάχτυλο πάνω στη χορδή της και αμέσως αυτή θα σταματήσει.
Αλλά οι αρμονικές νότες θα παίζουν ακόμα.
Είναι μαγεία η μουσική, η μουσική μας.
-Και εγώ πάντα είχα μια τάση προς τα αυτοσχέδια/πειραματικά μουσικά όργανα.

Έχω καιρό να γράψω, το κάνω για να κόψω την προαναφερθείσα κλωστή.
Δεν τη θέλω. Από την άλλη, μου παρέχει κάποια ασφάλεια. Αυτή που δεν μπορείς
να μου παρέχεις εσύ εξ' επαφής. Αυτό βέβαια δεν συγκαταλέγεται στα "κακά", είναι μια προϋπόθεση, μια άμυνα...

Τώρα ο καιρός ανοίγει, οι μέρες γίνονται όλο και πιο ζεστές, τα λιμάνια είναι ανοιχτά. Και υπάρχει άφθονο νερό για να πλεύσεις. Έλα. Είναι μια ευκαιρία, ξέρεις, για λίγο, όσο χρειάζεται.
Αλλά εδώ είναι διαφορετικά, εδώ δεν θα υπάρχουν κάμερες και κρυμμένα μικρόφωνα. Μόνο η φωτιά των συγχωνευμένων εστιών, δυνατή να κάψει τα πάντα. Και θα βράσει το νερό, το νερό που θα πλύνουμε στο βωμό της νεότητας...τις αμαρτίες μας.

Και αυτό που θα απομείνει,
θα είναι η ουσία που θα καλύψει
τα (το πολύ δύο)
κενά που έχουν μείνει.

Πριονίδι

Ο μικρός Τζίμ σε λίγο θα κλείσει την πρώτη του δεκαετία!
Αυτό πιστεύει πως θα τον κάνει τόσο ευτυχισμένο που το βράδυ θα κατουρηθεί απάνω του και θα γίνει ρεζίλι των σκυλιών! Όμως δεν θα γίνει έτσι, γιατί αυτό το βράδυ δεν θα κοιμηθεί.
Ενώ η μαμά του μαγειρεύει το μεσημεριανό αυτός αποφασίζει να βγεί έξω για μια βόλτα στον ήλιο. Ο σκύλος του γείτονα όμως έχει άλλα σχέδια!
Ο μικρός Τζίμ διασχίζει τον κήπο, ανοίγει την εξώπορτα και βγαίνει στο πεζοδρόμιο. Εκεί ακούει μια φωνή "Τζίμι, έϊ Τζίμι"! Κοιτάει γύρω και δεν βλέπει κανένα, δεν αργεί όμως να αντιληφθεί πως το σκυλί του γείτονα είναι αυτό που τον φωνάζει...
-Μα καλά, πώς γίνεται να μιλάς? Είσαι ζώο!
-Η ΜΑΝΑ ΣΟΥ ΕΙΝΑΙ ΖΩΟ ΑΝΙΔΕΕ! (απαντάει ο σκύλος του γείτονα)
-Τί θές να πείς?
-Θέλω να πώ...άσ'το, άλλο είναι αυτό που έχει σημασία αυτή τη στιγμή! Σε λίγο θα σε συναντήσει η φίλη σου η Λούσι στο δρόμο και θα σου δώσει ένα μπλέ κουτί για τα γενέθλιά σου. ΔΕΝ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΤΟ ΑΝΟΙΞΕΙΣ!
-Που το ξέρεις? Και τι πρέπει να κάνω?
-Να το ξεφορτωθείς το συντομότερο! Άντε πάω, έχω κλείσει για κούρεμα...

Ο μικρός Τζίμ δεν πίστευε στ'αυτιά του! Αφού περπάτησε ένα πεντάλεπτο είδε τη Λούσι να τον πλησιάζει με μια σακούλα στο χέρι.

-Χρόνια πολλά Τζίμ, αυτό είναι για σένα!
-(ειλικρινά δεν καταλαβαίνω τι γίνεται) Λούσι, τι ευχάριστη έκπληξη, πώς ήξερες πως θα είμαι εδώ γύρω?
-Να το φαντάστηκα, ξέρω οτι τις Κυριακές συνήθως βγαίνεις έξω για βόλτα τέτοιες ώρες ενώ η μάνα σου ετοιμάζει το φαγητό...
-...μάλιστα, και τί είναι?
-ε, άνοιξέ το!
-εμμ, δεν μπορώ, πρέπει να φύγω, θα αργήσω! Αντίο, και 'φχαριστώ!

Ο μικρός Τζίμ τρέχει προς το σπίτι με τη σακούλα στο χέρι, καθώς μπαίνει την πετάει κάτω απ' τον καναπέ του σαλονιού και έπειτα κατευθύνεται προς το δωμάτιό του αγχωμένος.

Στα επόμενα 10 λεπτά συμβαίνουν συνταρακτικά γεγονότα!

Η μάνα του μικρού Τζίμ κόβει σαλάτα, όμως ένα (κάπως πιο στρογγυλό) κρεμμύδι της γλιστράει και κατρακυλάει στο πάτωμα. Η μάνα του Τζίμ με την κόκκινη ποδιά σπεύδει να το πιάσει! Το κρεμμύδι όμως παίζει έξυπνα, πάει και κάθεται κάτω απ' τον καναπέ. Η μάνα του μικρού Τζίμ σκύβει και πιάνει εκτός απ' το κρεμμύδι και μια σακούλα που μέσα έχει ένα μπλέ κουτί. Περίεργη όπως είναι, σκοπεύει να το ανοίξει!

Έχει περάσει μισή ώρα και ο μικρός Τζίμ πεινάει. Αποφασίζει να κατέβει κάτω στην τραπεζαρία. Κατεβαίνει τις σκάλες, μπαίνει στο σαλόνι, φωνάζει "μαμά?", στρέφει το βλέμμα του προς τη μεριά της κουζίνας και αντικρύζει ένα θυλικό σκύλο που έχει δεμένη στο σώμα του μια κόκκινη ποδιά...

ΤΕΛΟΣ

Στα Βόρεια είναι η θέα...

Τόπος: Θεσσαλονίκη.

Ο Μόρισεϊ μας τραγούδησε ένα προτελευταίο άσμα (ξέρουμε όλοι πως δεν υπάρχει τελευταίο). Εμείς βγήκαμε από το μποέμ μπαράκι κοντά στο λιμάνι, τώρα περπατάμε στην παλιά παραλία...
Τα μάτια ελαφρώς κόκκινα απ' τον καπνό (γιατί δεν καταδεχόμαστε να το κόψουμε ακόμα το γαμήδι το τσιγάρο). Κάνει κρύο και είμαστε αγκαλιασμένοι Τα πλοία στο αγκυροβόλι έχουν τα φώτα τους αναμμένα μοιάζοντας να θρηνούν τη σβούνια που μαζεύεται και μολύνει το ήδη βιασμένο, απ' τον άνθρωπο, περιβάλλον. Σήμερα δεν έφαγα κρέας, αυτή ποτέ δεν τρώει...
Είναι αρκετά αργά και τα λεωφορεία έχουν πάει για ύπνο, μόνο τα πλοία είναι ξύπνια, αυτά και ο δαίμονας του κρύου που μας χτυπάει με τον τρόπο του. Αυτή κρυώνει λιγότερο αλλά συμβάλλει στο να ζεσταθώ, φιλόξενη πόλη!

Έχουμε δρόμο ακόμα. Πολλά μέτρα μακριά δεσπόζει ο "Λευκός Πύργος" (που δεν είναι και τόσο λευκός τελικά). Τα λιγοστά αυτοκίνητα βολτάρουν στους δρόμους γυρνώντας σπίτι ή πηγαίνοντας σε κάποιο "after". Έχει ξαστεριά και το φεγγάρι βρίσκεται στη φάση που μειώνεται, ο νέος χρόνος είναι κοντά. Περπατάμε στις τσιμεντένιες πλάκες του πεζόδρομου και φλερτάρουμε με τη θάλασσα, εκείνη ανταποδίδει με τη φωτεινή φεγγαρόλουστη γραμμή να δείχνει το δρόμο, τη γραμμή που όποιος κι αν είσαι σε ακολουθεί παντού. Περπατούν κι άλλοι άνθρωποι, λίγοι, κάποιοι είναι σε ζευγάρια, άλλοι μόνοι, κανείς δεν μοιάζει με κανένα, όλοι είναι σκοτεινοί, τους βλέπουμε. Το δικό μας ζευγάρι τώρα βρίσκεται κάτω απ' το λευκό πύργο...και της έλεγα εγώ να φύγουμε πιο γρήγορα, θα χάναμε το λεωφορείο. Όπως και να' χει, δεν καταδεχόμαστε να πληρώσουμε ταξί, η φυλή των ταριφάδων μπορεί να υπάρξει και χωρίς τον οβολό μας, πάντως δεν νομίζω να "εξελιχθεί".

Ο δρόμος είναι ίσιος και η θάλασσα γαλήνια, οι ρυθμοί που πάλλονται τα πάντα γύρω μας είναι χαμηλοί, αντιθέτως με το περπάτημα μας που λόγω κρύου είναι κάπως πιο ταχύ από το φυσιολογικό. Ένας τελευταίος ποδηλάτης περνάει δίπλα μας παρασέρνοντας τα πεσμένα φύλλα, φαντάζει ακόμα φθινόπωρο, ο χρόνος βαρέθηκε να γυρίζει, οι εποχές κωλύονται να δώσει η μια τη θέση της στην άλλη και το χιόνι φοβάται να πέσει...σαν όλα τα άψυχα σώματα να απέκτησαν ξαφνικά χαρακτήρα γιατί εμείς οι θνητοί βαλθήκαμε να ξυπνήσουμε ένα γίγαντα.

Τέτοιες ώρες δεν υπάρχουν περιθώρια για ερωτήσεις. Τέτοιες ώρες απολαμβάνεις τη φύση, εκείνη κι εγώ την απολαμβάνουμε Εκείνη κάνει τα πάντα για να μην κρυώνω. Είμαστε σχετικά κοντά στα σύνορα με τη "Νέα Παραλία" όταν έρχεται η στιγμή να αποχαιρετήσουμε τη θάλασσα και να βαδίσουμε προς τα μέσα. Το κρύο μειώνεται αισθητά αφού η θαλάσσια αύρα μένει πίσω παγώνοντας βασανιστικά το τσιμέντο θέλοντας να το θρυμματίσει και να το χωνέψει ενώ η θάλασσα θα απλώνεται στην ξηρά...Περνάμε την παραλιακή και έπειτα βαδίζουμε στην άδεια γειτονιά προς την πολυκατοικία, ένα ζεστό κρεβάτι περιμένει και ένα πάπλωμα ποθεί να μας καλύψει. Μπαίνουμε στον ανελκυστήρα, εκεί σίγουρα δεν κρυώνω, εκείνη έχει ήδη βγάλει το μάλλινο πανωφόρι. Μπαίνουμε σπίτι, όλα σκοτεινά, μετά από δευτερόλεπτα έχουμε κλείσει την πόρτα του υπνοδωματίου Κάτω απ' το γραφείο βρίσκω ένα κίτρινο μολύβι. Εκείνη βγάζει τα ρούχα και ξαπλώνει. Πριν κοιμηθεί στη συνείδησή της, θέλω άλλο ένα φιλί. Έπειτα πιάνω ένα πρόχειρο τετράδιο και γράφω. . . . . .

Μετανοείτε?

Τώρα τελευταία παρατηρώ μια γενική μιζέρια στον κόσμο που συναντώ καθημερινά.
Πιστεύω δεν το βλέπω μόνο εγώ, δηλαδή μπαίνω σε μια καφετέρια και οι συζητήσεις που επικρατούν είναι "Α, γεία, τί κάνεις? -Ε, έχω υπάρξει και καλύτερα..." ή "Έχω βαρεθεί τη ζωή μου." ή "Τι άλλα? -Τα ίδια." .
Πρόσφατα διάβασα πως "ο Ερμής είναι ανάδρομος, μέχρι τις 30"! Δεν ξέρεις τι να πιστέψεις πια.
Είναι και ο καιρός...

Αυτός ο νεκρός καιρός που σου φωνάζει:

"ΜΑΛΑΚΑ αυτοκτόνα, εδώ έχει cookies (και σου κλείνει το μάτι)"
Αυτό που με κάνει να απορώ είναι το οτι αυτό το "θανατικό" χτυπάει γνωστά μου πρόσωπα:

1. Μια κοπελίτσα από το σχολείο μου βρέθηκε σε αυτοκινητιστικό, οι γιατροί απορούσαν πως κατάφερε να ζήσει μετά από τέτοιο τρακάρισμα, θα ξαναπερπατήσει πάλι το Φεβρουάριο.
2. Μια γνωστή μου από τη Σαντορίνη η οποία είχε χάσει τη μητέρα της πριν χρόνια, χάνει τώρα τον πατέρα της!
3. Ο παππούς μιας καλής φίλης φεύγει από τη ζωή.
4. Οι απεργίες στα ΜΜΜ μας έχουν γαμήσει το πρόγραμμα.
   

-εντάξει θαρρώ πως αρκούν-

Ίσως κάποια φαινόμενα να συνδέονται με τις μαγνητικές σχέσεις μεταξύ πλανητών που στη συνέχεια επηρεάζουν τα μέταλα που βρίσκονται στο σώμα μας αλλά αυτό είναι άλλη μεγάλη κουβέντα.

Όμως το πνεύμα των χριστουγέννων δεν πεθαίνει (συγκεκριμένα η ραδιοφωνική διαφίμηση των Jumbo ενημερώνει τα παιδιά πως οι καλές τιμές δεν θα τους στερήσουν τα δώρα και ο Μπαμπάς δεν έχει δικαίωμα να πει την οποιαδήποτε δικαιολογία!).

Μπορεί να είναι και καρμικό, να πληρώνουμε τις μαλακίες του 2010 τώρα στο τέλος, στο χειροκρότημα. Δεν είναι τυχαίο που ο Κος Χατζιδάκης έφαγε τώρα το ξύλο του!

Συμπέρασμα: κοιτάξτε τους εαυτούς σας! Είναι η μόνη λύση, δεν είπα να μην νοιάζεστε αλλά "μέτρον άριστον" και να αγαπάτε τους γονείς και τους σίγουρους φίλους σας. Καιρός να καθαρίσετε την καρνταρόμπα της προσωπικής σας ζωής και να εξαγνιστείτε, ταξιδέψτε και κάντε υπομονή μέχρι τις 30 (που ο Ερμής θα πάψει να είναι ανάδρομος όπως θα έλεγε και η Λίτσα Πατέρα).



Enjoy and search for things that make you smile, και ισχύει το "άγνοια=ευτυχία" !

Ανακατεύθυνση

Και σκέφτεσαι ενώ κατεβάζεις την τελευταία γουλιά Γαλλικού...
Υπάρχουν τα εξής στάδια:

O υπόκοσμος
Ο μετάκοσμος
Ο υπέρκοσμος

Στα στάδια αυτά λικνίζεσαι πέρα δώθε ενώ πορεύεσαι στη ζωή σου.
Έρχεσαι αντιμέτωπος με ΣΚΑΜΠΑΝΕΒΑΣΜΑΤΑ τα οποία θα σε ανεβάσουν ή θα σε κατεβάσουν επίπεδο. Πρέπει λοιπόν να ξέρεις να χάνεις, και να χαλιναγωγήσεις αυτή την τέχνη καλύτερα από την τέχνη του "κερδίζειν"!

Έχεις πιει τον καφέ σου, βγάζεις το στραβό τσιγάρο απ' το πακέτο και το ανάβεις.
Λες "Τι ωραία η γοητεία του υπόκοσμου..."
Του χρόνου θα αλλάξεις γνώμη, θα νιώσεις το κάλεσμα του μετάκοσμου καθώς θα κατσουφιάζεις γιατί ο υπέρκοσμος είναι ψηλά και εσύ φοβάσαι τα ύψη!
Εκεί θα περιπλανηθείς ουδέτερος ενώ με το χρόνο θα ξεκινήσεις να γίνεσαι πιο συγκεκριμένος
και επιλεκτικός...

-Είναι μέχρι να πάρεις τα πρώτα σου πουράκια, εκεί ίσως νιώσεις τη γλύκα του υπέρκοσμου και ναι, θα νιώθεις γεμάτος. ΓΙΑ ΛΙΓΟ...
Μετά είναι που νιώθεις μια ενόχληση στο λαιμό και το επόμενό σου βήμα είναι να πας στην τουαλέτα και να φτύσεις. Καθώς σκουπίζεις το χείλος σου βλέπεις πως ανάμεσα στα δόντια σου ρέει αίμα, αυτό σε αιφνιδιάζει, συνεχίζεις να φτύνεις ενώ ένα (...δύο, τρία) ρίγος(-γη) σε διαπερνάει(-ούν)...

Πας πίσω στην παρέα σου κοιτώντας γύρω παράξενα.

Κάτι δεν υπολόγισες σωστά!
Έκανες λάθος κινήσεις;
Μήπως το πλάνο σου αποδείχτηκε ελλιπές;

OXI

Απλά ξέχασες να περάσεις από το στάδιο που γίνεται το βάπτισμα,
μια αρχή ή ένα τέλος ;!
Αυτό το στάδιο που ονομάζεται

Ο κάτω κόσμος
.

....
..........
....
.